01.12.2021

Nie będzie standaryzacji zadośćuczynień za zerwane więzi...

Jak wynika z informacji zamieszczonych w artykule red. Ingi Stawickiej zatytułowanym „Nie będzie narzucania kwot zadośćuczynień za zerwane więzi” („Dziennik Gazeta Prawna” z dnia 22.11.2021 r., [...]

więcej

28.10.2021

Dwunasty rok unikalnej ochrony ubezpieczeniowej dla członków PIDiPO...

Na mocy umowy generalnej PIDiPO z Compensa TU S.A. z dniem 1. listopada 2021 r. rozpocznie się kolejny, dwunasty już rok unikatowej na rynku doradców odszkodowawczych ochrony OC zawodowej. Ubezp [...]

więcej

26.10.2021

„DGP”: KNF kontroluje zakłady ubezpieczeń...

W „Dzienniku Gazecie Prawnej” w publikacji Łukasza Wilkowicza z dnia 11.10.2021 r. (nr 197 (5605)) można przeczytać o kontrolach prowadzonych u ubezpieczycieli przez Urząd Komisji Nadzoru Finans [...]

więcej

Baza wiedzy Przystąp do Izby

Orzecznictwa

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 marca 1969 r., II PR 576/68

Dla odrzucenia wyłącznej winy poszkodowanego w wypadku samochodowym nie jest konieczne stwierdzenie, że do wypadku doszło z winy kierowcy, gdyż wystarczy stwierdzenie, że jedną z przyczyn wypadku było jakiekolwiek inne zdarzenie, które nie może być przypisane poszkodowanemu ani osobie trzeciej, za którą samoistny posiadacz samochodu nie odpowiada.

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 marca 1969 r., II PR 576/68

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 7 maja 1996 r., III CRN 60/95

Użyty w art. 435 § 1 kc zwrot „wyłącznie z winy” odnosi się do przyczyny, a nie do winy, gdyż konstrukcja przepisów art. 435 i 436 kc została oparta na przeciwstawieniu przyczyn powstania szkody w płaszczyźnie przyczynowości, a nie winy. Dlatego ocena winy poszkodowanego (lub osoby trzeciej), jako okoliczności egzoneracyjnej, musi być dokonywana w kategoriach adekwatnego związku przyczynowego.

Wyłączenie odpowiedzialności opartej na ryzyku – z uwagi na winę poszkodowanego lub osoby trzeciej – wymaga więc takich ustaleń, które w sposób niepodważalny wskazują, że wina ta, a w istocie przyczyna, jest rzeczywiście wyłączna, a zatem że w łańcuchu przyczyn zdarzenia brak wszelkich innych okoliczności, choćby przez osobę obciążaną odpowiedzialnością nie zawinionych, które jednak i poszkodowanemu (osobie trzeciej) nie mogą być przypisane. Gdy bowiem okoliczności takie istnieją, posiadacza środka komunikacji nie można od odpowiedzialności uwolnić, gdyż winy poszkodowanego (osoby trzeciej) niepodobna wtedy zakwalifikować jako wyłącznej przyczyny powstałej szkody.

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 7 maja 1996 r., III CRN 60/95

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 25 września 1973 r. II CR 234/73

O tym, że wypadek nastąpił wyłącznie z winy poszkodowanego nie można mówić dopóty, dopóki się nie ustali, że kierowca samochodu uczynił wszystko, co stosownie do konkretnej sytuacji na drodze i zgodnie z obowiązującymi zasadami ruchu – powinien uczynić. Jakiekolwiek zaniedbanie z jego strony oceniane z tego punktu widzenia należy potraktować jako okoliczność wyłączającą hipotezę powstania szkody „wyłącznie z winy poszkodowanego”.

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 25 września 1973 r. II CR 234/73

Uchwała Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 2 stycznia 1976 r. III CZP 79/75

Ogólną zasadę odpowiedzialności stanowi zasada winy. Wynika zaś z niej, że szkoda wyrządzona bez winy nie ulega naprawieniu. W konsekwencji szkoda wyrządzona wskutek zderzenia się pojazdów mechanicznych, za którą posiadacz pojazdu nie ponosi winy, nie ulega naprawieniu. Zderzeniem się w rozumieniu art. 436 § 2 kc jest zetknięcie się pojazdów mechanicznych w ruchu. Zderzeniem się jest więc i takie zetknięcie się pojazdów mechanicznych w ruchu, za które posiadacz pojazdu wyrządzający szkodę wskutek tego zetknięcia się nie ponosi winy, w tym – i zetknięcie się, którego przyczynę stanowi zachowanie się osoby trzeciej, za które wspomniany posiadacz nie ponosi winy, a zatem każde – bez względu na jego przyczynę – zetknięcie się pojazdów mechanicznych w ruchu.

Uchwała Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 2 stycznia 1976 r. III CZP 79/75

Publikacje

07.08.2018

Na początku był chaos…, ...

Dziesięciolecie funkcjonowania instytucji zadośćuczynienia z § 4 art. 446 k.c. przypadło n [...]

więcej

11.12.2017

To dopiero początek…, Ba...

To dopiero początek… Ostatnio na rynku ubezpieczeniowym sporo się dzieje. Oczywiście n [...]

więcej

09.01.2017

Kto może najwięcej zapłacić za...

Podwyżki cen ubezpieczeń komunikacyjnych są niedogodnością dla każdego, kto odczuł je jako [...]

więcej

Studium przypadków

900 000 zł zadośćuczynienia i comie...

Patrycja* jak każda nastolatka uwielbiała spędzać czas wolny wraz ze swoimi przyjaciółmi. Pewnego dnia wybrała się wraz z nimi na przejażdżkę rowerową. Jechała chodn ...

Więcej

Orzecznictwo

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca ...

Co do zasady nie ma podstaw do obniżenia należnego poszkodowanemu zadośćuczynienia (art. 445 § 1 kc) o otrzymane z ubezpieczenia społecznego jednorazowe odszkodowani ...

Więcej

Akty prawne

Kodeks karny

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks k [...]

Zmiana ustawy kodeks cywilny

USTAWA z dnia 16 lutego 2007 r. o zmiani [...]

Ubezpieczenia obowiązkowe

USTAWA z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpiec [...]


Przejdz na górę strony