24.02.2020

Izba poszerza działalność i uzupełnia skład organów...

W dniu 24.02 br. odbyło się Nadzwyczajne Zgromadzenie Delegatów, na którym poszerzono zakres obszarów działalności Izby oraz uzupełniono skład Zarządu i Komisji Rewizyjnej. Obserwując dynamicznie [...]

więcej

17.12.2019

Rzecznik Finansowy składa wniosek do Sądu Najwyższego w sprawie zadośćuczynienia dla bliskich osób ciężko poszkodowanych...

Rzecznik Finansowy poinformował na swojej stronie internetowej, że wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o podjęcie uchwały w sprawie zadośćuczynienia dla bliskich ciężko poszkodowanego, w zwi [...]

więcej

07.11.2019

Kolejny rok unikalnej ochrony ubezpieczeniowej dla członków PIDiPO...

Na mocy umowy generalnej PIDiPO z Compensa TU S.A. z dniem 1. listopada 2019 r. rozpoczął się kolejny, dziesiąty już rok unikatowej na rynku doradców odszkodowawczych ochrony OC zawodowej. Ubezpi [...]

więcej

Baza wiedzy Przystąp do Izby

Orzecznictwa

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 marca 1969 r., II PR 576/68

Dla odrzucenia wyłącznej winy poszkodowanego w wypadku samochodowym nie jest konieczne stwierdzenie, że do wypadku doszło z winy kierowcy, gdyż wystarczy stwierdzenie, że jedną z przyczyn wypadku było jakiekolwiek inne zdarzenie, które nie może być przypisane poszkodowanemu ani osobie trzeciej, za którą samoistny posiadacz samochodu nie odpowiada.

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 7 marca 1969 r., II PR 576/68

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 7 maja 1996 r., III CRN 60/95

Użyty w art. 435 § 1 kc zwrot „wyłącznie z winy” odnosi się do przyczyny, a nie do winy, gdyż konstrukcja przepisów art. 435 i 436 kc została oparta na przeciwstawieniu przyczyn powstania szkody w płaszczyźnie przyczynowości, a nie winy. Dlatego ocena winy poszkodowanego (lub osoby trzeciej), jako okoliczności egzoneracyjnej, musi być dokonywana w kategoriach adekwatnego związku przyczynowego.

Wyłączenie odpowiedzialności opartej na ryzyku – z uwagi na winę poszkodowanego lub osoby trzeciej – wymaga więc takich ustaleń, które w sposób niepodważalny wskazują, że wina ta, a w istocie przyczyna, jest rzeczywiście wyłączna, a zatem że w łańcuchu przyczyn zdarzenia brak wszelkich innych okoliczności, choćby przez osobę obciążaną odpowiedzialnością nie zawinionych, które jednak i poszkodowanemu (osobie trzeciej) nie mogą być przypisane. Gdy bowiem okoliczności takie istnieją, posiadacza środka komunikacji nie można od odpowiedzialności uwolnić, gdyż winy poszkodowanego (osoby trzeciej) niepodobna wtedy zakwalifikować jako wyłącznej przyczyny powstałej szkody.

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 7 maja 1996 r., III CRN 60/95

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 25 września 1973 r. II CR 234/73

O tym, że wypadek nastąpił wyłącznie z winy poszkodowanego nie można mówić dopóty, dopóki się nie ustali, że kierowca samochodu uczynił wszystko, co stosownie do konkretnej sytuacji na drodze i zgodnie z obowiązującymi zasadami ruchu – powinien uczynić. Jakiekolwiek zaniedbanie z jego strony oceniane z tego punktu widzenia należy potraktować jako okoliczność wyłączającą hipotezę powstania szkody „wyłącznie z winy poszkodowanego”.

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 25 września 1973 r. II CR 234/73

Uchwała Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 2 stycznia 1976 r. III CZP 79/75

Ogólną zasadę odpowiedzialności stanowi zasada winy. Wynika zaś z niej, że szkoda wyrządzona bez winy nie ulega naprawieniu. W konsekwencji szkoda wyrządzona wskutek zderzenia się pojazdów mechanicznych, za którą posiadacz pojazdu nie ponosi winy, nie ulega naprawieniu. Zderzeniem się w rozumieniu art. 436 § 2 kc jest zetknięcie się pojazdów mechanicznych w ruchu. Zderzeniem się jest więc i takie zetknięcie się pojazdów mechanicznych w ruchu, za które posiadacz pojazdu wyrządzający szkodę wskutek tego zetknięcia się nie ponosi winy, w tym – i zetknięcie się, którego przyczynę stanowi zachowanie się osoby trzeciej, za które wspomniany posiadacz nie ponosi winy, a zatem każde – bez względu na jego przyczynę – zetknięcie się pojazdów mechanicznych w ruchu.

Uchwała Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 2 stycznia 1976 r. III CZP 79/75

Publikacje

07.08.2018

Na początku był chaos…, ...

Dziesięciolecie funkcjonowania instytucji zadośćuczynienia z § 4 art. 446 k.c. przypadło n [...]

więcej

11.12.2017

To dopiero początek…, Ba...

To dopiero początek… Ostatnio na rynku ubezpieczeniowym sporo się dzieje. Oczywiście n [...]

więcej

09.01.2017

Kto może najwięcej zapłacić za...

Podwyżki cen ubezpieczeń komunikacyjnych są niedogodnością dla każdego, kto odczuł je jako [...]

więcej

Studium przypadków

Skuteczna walka w sądzie o adekwatn...

Uzyskaniem ponad ćwierćmilionowego odszkodowania zakończyło się postępowanie dotyczące roszczeń poszkodowanego Mirosława W.*, reprezentowanego przez Kancelarię Codex ...

Więcej

Orzecznictwo

Niezabezpieczona koleina...

Wyrok Sądu Rejonowego w Zgorzelcu Wydział I Cywilny z dnia 04.04.2013 r., sygn. akt I C 833/12 źródło: www.ms.gov.pl Sprawa rozpatrywana przez sąd dotyczyła ro ...

Więcej

Akty prawne

Emerytury i renty

USTAWA z dnia 17 grudnia 1998 r. o emery [...]

Zmiana ustawy kodeks cywilny

USTAWA z dnia 16 lutego 2007 r. o zmiani [...]

Kodeks postępowania cywilnego

USTAWA z dnia 17 listopada 1964 r. KODEK [...]


Przejdz na górę strony