23.08.2021

Nowa podstawa prawna dla roszczeń osób bliskich ciężko poszkodowanych...

Kilka dni temu w Dzienniku Ustaw RP opublikowano ustawę o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, która do Kodeksu cywilnego dodała nową podstawę prawną dla dochodzenia roszczeń przez bliskich ciężko p [...]

więcej

04.08.2021

PIDiPO przekazała stanowisko w przedmiocie uchwały Senatu RP do Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach...

W dniu dzisiejszym nasza organizacja przekazała do sejmowej Komisji Nadzwyczajnej do spraw zmian w kodyfikacjach stanowisko w przedmiocie uchwały Senatu RP z dnia 23 lipca 2021 r. w sprawie usta [...]

więcej

20.07.2021

PIDiPO przekazała do Senatu RP uwagi do stanowiska PIU oraz do poprawek zgłoszonych przez Komisje...

Polska Izba Doradców i Pośredników Odszkodowawczych skierowała do Komisji Ustawodawczej oraz Komisji Praw Człowieka, Praworządności i Petycji stanowisko w przedmiocie uwag do ustawy o zmianie us [...]

więcej

Baza wiedzy Przystąp do Izby

Sąd Najwyższy uzasadnia uchwałę o zadośćuczynieniu dla bliskich ciężko poszkodowanych

W dniu 12 czerwca br. Sąd Najwyższy opublikował uzasadnienie do jednej z trzech uchwał podjętych w dniu 27.03.2018 r., a odnoszących się do zagadnienia zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych osób bliskich ciężko poszkodowanych. Uzasadnienie dotyczy uchwały w sprawie roszczeń rodziców związanych z naruszeniem ich własnych dóbr osobistych w związku z doznaniem przez ich dziecko ciężkiego i nieodwracalnego uszkodzenia mózgu na skutek błędu lekarskiego.

Uzasadniając uchwałę z marca, Sąd Najwyższy wskazał, że nie ma wątpliwości co do możliwości ubiegania się o zadośćuczynienie w przypadku naruszenia dobra osobistego w takich przypadkach, wskazując, spełnienie jakich kryteriów uważa za niezbędne. Jak podkreślił w swoim uzasadnieniu, „(…) naruszenie dobra osobistego w postaci więzi bliskości następuje tylko w razie istnienia szczególnie silnego stosunku emocjonalnego i psychicznego o charakterze rzeczywistym i trwałym. Nie chodzi więc o abstrakcyjnie ujętą więź emocjonalną, ale o szczególny charakter związku między najbliższymi. Po wtóre, o naruszeniu więzi pomiędzy tymi osobami w sposób uzasadniający roszczenie oparte na art. 448 k.c. można mówić jedynie w okolicznościach wyjątkowych, w których doszło nie do zaburzenia, zakłócenia lub pogorszenia więzi, lecz do faktycznej niemożliwości nawiązania i utrzymywania kontaktu właściwego dla danego rodzaju stosunków – w szczególności więzi łączącej dzieci i rodziców – z powodu ciężkiego i głębokiego stanu upośledzenia funkcji życiowych. Dotyczy to zatem uszczerbków zdrowia najcięższych i nieodwracalnych, a więc takich, w których naruszenie więzi rodzinnej wiąże się z dotkliwą, niekończącą się krzywdą, i jest porównywalne z krzywdą związaną z definitywną utratą osoby najbliższej”.

Jednocześnie Sąd Najwyższy trafnie odniósł się do tych głosów, które mówiły o braku przewidywalności i dowolności w ustalaniu przypadków, kiedy takie roszczenia są zasadne, wskazując, że „Trudności, które mogą się wiązać z ustaleniem i oceną tych przesłanek w sposób zindywidualizowany i zarazem zobiektywizowany, nie uzasadniają obawy o „uznaniowość” lub „dowolność” orzekania, zawsze bowiem towarzyszą one rozpoznawaniu spraw o zadośćuczynienie z powodu krzywdy o niemajątkowym, a więc niewymiernym, charakterze, zwłaszcza w sytuacjach granicznych, chociaż jest to łatwiejsze w przypadku naruszenia takich dóbr, jak zdrowie lub nietykalność cielesna, niż takich jak prywatność lub właśnie więzi rodzinne. To, co stanowi jednocześnie obowiązek i uprawnienie sądu i jest nieodłącznym elementem procesu wyrokowania, nie może służyć jako argument przeciwko uznaniu istnienia określonych roszczeń”.

O ocenach uzasadnienia pierwszej z uchwał dotyczących prawa do zadośćuczynienia dla bliskich najciężej poszkodowanych można było przeczytać w dzienniku „Rzeczpospolita” w wydaniu z dnia 14.06.2018 r. w artykule Reginy Skibińskiej zatytułowanym „Koszty wypłat nie zrujnują towarzystw”. Jak wskazują przedstawiciele rynku ubezpieczeniowego, uchwała ogranicza przypadki, w których możliwe będzie uzyskanie zadośćuczynienia, z kolei rzecznik prasowy UFG, Aleksandra Biały, zwraca uwagę na trudności jakie wynikają z braku jasnych kryteriów określania zarówno osób uprawnionych, jak i doznanych krzywd. Zapytana o opinię na temat opublikowanego przez Sąd Najwyższy uzasadnienia i jego skutków dyrektor biura Polskiej Izby Doradców i Pośredników Odszkodowawczych, Justyna Halaś, podkreśliła, że nie ma wątpliwości, „(…) że chociaż Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wskazał, iż chodzi o przypadki najcięższe i nieodwracalne, to każda sytuacja będzie rozpatrywana indywidualnie. Istnieje oczywiście również grupa tych przypadków, które na etapie przedsądowym nie powinny budzić żadnych wątpliwości ze strony zakładów ubezpieczeń”. Wskazała również, że „należy mieć nadzieję, że ubezpieczyciele, wbrew dotychczasowemu stanowisku, po wnikliwej lekturze uzasadnienia przestaną stosować automatyzm w tych sprawach i odmawiać co do zasady wypłaty zadośćuczynienia”.

Z treścią uzasadnienia do uchwały w sprawie o sygn. akt III CZP 60/17 można się zapoznać na stronie Sądu Najwyższego.

 

Portal rp.pl o inicjatywie ustawodawczej w sprawie kancelarii odszkodowawczych

Na stronie internetowej rp.pl w artykule Reginy Skibińskiej zatytułowanym „Kontrowersyjna branża doczeka się regulacji” z dnia 06.06.2018 r. można przeczytać o inicjatywie ustawodawczej senackiej Komisji Budżetu i Finansów Publicznych w sprawie kancelarii odszkodowawczych. Senatorowie podjęli taką decyzję na ostatnim posiedzeniu, po zapoznaniu się ze wstępnym projektem zaprezentowanym przez Biuro Legislacyjne Senatu RP.

Główne założenia regulacji działalności kancelarii przewidują m.in. wprowadzenie ceny maksymalnej za usługi doradców odszkodowawczych oraz wynagrodzenie kwotowe w przypadku spraw obejmujących koszty leczenia i roszczenia rentowe, jak również obowiązek uzyskania zgody na zrzeczenie się roszczeń w imieniu klienta, a także obligatoryjne posiadanie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Jedną z propozycji Komisji jest także wypłacanie świadczeń należnych poszkodowanym bezpośrednio na ich rachunki, z pominięciem pełnomocnika.

Przypomnijmy, że zapowiedzi uregulowania branży pojawiały się w wypowiedziach Przewodniczącego Senackiej Komisji Budżetu i Finansów Publicznych, Grzegorza Biereckiego, już na ubiegłorocznym Kongresie Polskiej Izby Ubezpieczeń, gdzie wskazywał, że „Klienci ponoszą ogromne koszty ochrony prawnej, które generuje działalność kancelarii odszkodowawczych przez nikogo nie kontrolowanych”. Już wówczas Prezes Polskiej Izby Doradców i Pośredników Odszkodowawczych, wystąpił do Przewodniczącego z Listem otwartym, wskazując na rolę doradców odszkodowawczych we współczesnej gospodarce.

Komentując propozycje senackiej Komisji, Justyna Halaś, Dyrektor Biura Polskiej Izby Doradców i Pośredników Odszkodowawczych wskazała, że „Jest dla nas jasne, że najbardziej zainteresowani proponowanymi rozwiązaniami są nie konsumenci, ale ubezpieczyciele, którzy liczą na zmniejszenie aktywności kancelarii odszkodowawczych”. Odnosząc się natomiast do propozycji wprowadzania konkretnych kwot za dochodzenie roszczeń rentowych, podkreśliła, że ograniczenia związane z wynagrodzeniem za reprezentowanie w takich sprawach doprowadzą do pozbawienia poszkodowanych realnej pomocy.

Nasza organizacja wielokrotnie podkreślała, że poza oczywistym zainteresowaniem ze strony oponentów biznesowych w postaci zakładów ubezpieczeń, brakuje analizy rzeczywistej potrzeby wprowadzania ograniczeń w funkcjonowaniu rynku doradców odszkodowawczych, a w samej dyskusji o nich najczęściej pojawiają się powtarzane od lat, a nie znajdujące uzasadnienia w rzeczywistości, stwierdzenia dotyczące chociażby horrendalnych prowizji pobieranych przez te podmioty.

PIDiPO wskazywała także, że dyskusja o rynku doradców odszkodowawczych powinna w szczególności opierać się na prawdziwych i zweryfikowanych informacjach, a regulacja czy też nadzór nie może ograniczać – czy to bezpośrednio, czy też pośrednio – praw osób poszkodowanych z czym, w obecnej sytuacji, możemy mieć do czynienia. Izba będzie oczywiście aktywnie uczestniczyć w dalszych pracach nad regulacją branży, mając nadzieję, że w ich toku uwzględniane będą nie tylko głosy zakładów ubezpieczeń, ale w szczególności rzeczywista potrzeba takich działań. Izba nie wyklucza również, że w przypadku przyjęcia regulacji w proponowanym kształcie, będzie korzystała ze środków ochrony prawnej, w szczególności w zakresie zbadania konstytucyjności proponowanych regulacji oraz ich zgodności z prawem unijnym.

Publikacje

07.08.2018

Na początku był chaos…, ...

Dziesięciolecie funkcjonowania instytucji zadośćuczynienia z § 4 art. 446 k.c. przypadło n [...]

więcej

11.12.2017

To dopiero początek…, Ba...

To dopiero początek… Ostatnio na rynku ubezpieczeniowym sporo się dzieje. Oczywiście n [...]

więcej

09.01.2017

Kto może najwięcej zapłacić za...

Podwyżki cen ubezpieczeń komunikacyjnych są niedogodnością dla każdego, kto odczuł je jako [...]

więcej

Studium przypadków

Wadliwe ustalenia biegłego obalone ...

Kierujący rowerem zbliżał się do skrzyżowania dróg. Przebieg drogi z pierwszeństwem przejazdu na skrzyżowaniu pokazany jest na rysunku. Kierujący rowerem za ...

Więcej

Orzecznictwo

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywil...

Okoliczność, że pieszy był w stanie nietrzeźwym w chwili najechania go przez samochód, nie stanowi samo przez się podstawy do przyjęcia, że pieszy ten przyczynił się ...

Więcej

Akty prawne

Emerytury i renty

USTAWA z dnia 17 grudnia 1998 r. o emery [...]

Nadzór ubezpieczeniowy i Rzecznik Ubezpieczonych

USTAWA z dnia 22 maja 2003 r. o nadzorze [...]

Zmiana ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych

Tekst ustawy ustalony ostatecznie po roz [...]


Przejdz na górę strony