28.10.2021

Dwunasty rok unikalnej ochrony ubezpieczeniowej dla członków PIDiPO...

Na mocy umowy generalnej PIDiPO z Compensa TU S.A. z dniem 1. listopada 2021 r. rozpocznie się kolejny, dwunasty już rok unikatowej na rynku doradców odszkodowawczych ochrony OC zawodowej. Ubezp [...]

więcej

26.10.2021

„DGP”: KNF kontroluje zakłady ubezpieczeń...

W „Dzienniku Gazecie Prawnej” w publikacji Łukasza Wilkowicza z dnia 11.10.2021 r. (nr 197 (5605)) można przeczytać o kontrolach prowadzonych u ubezpieczycieli przez Urząd Komisji Nadzoru Finans [...]

więcej

23.08.2021

Nowa podstawa prawna dla roszczeń osób bliskich ciężko poszkodowanych...

Kilka dni temu w Dzienniku Ustaw RP opublikowano ustawę o zmianie ustawy – Kodeks cywilny, która do Kodeksu cywilnego dodała nową podstawę prawną dla dochodzenia roszczeń przez bliskich ciężko p [...]

więcej

Baza wiedzy Przystąp do Izby

Samochód zastępczy należy się każdemu poszkodowanemu – jest uchwała SN

Dnia 17.11.2011 r. Sąd Najwyższy w składzie 7 sędziów odpowiadając na pytania Rzecznika Ubezpieczonych rozstrzygnął wątpliwości w zakresie należności zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego przez poszkodowanego nieprowadzącego działalności gospodarczej. Rzecznik sformułował pytania w następujący sposób:

1. Czy w świetle art. 361 k.c. utrata możliwości korzystania z pojazdu mechanicznego wskutek jego zniszczenia lub uszkodzenia przez poszkodowanego – będącego osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej – stanowi szkodę majątkową?

2. Czy w świetle art. 361 k.c. roszczenie wyżej wymienionego poszkodowanego o zwrot poniesionych kosztów najmu pojazdu zastępczego w ramach odpowiedzialności gwarancyjnej ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych jest determinowane nie tylko istnieniem adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy faktem utraty możliwości korzystania z rzeczy wskutek jej zniszczenia albo uszkodzenia, a poniesionymi kosztami najmu pojazdu zastępczego, ale również niezbędnością tego najmu, rozumianą jako niemożność skorzystania ze środków komunikacji publicznej?”

W odpowiedzi na to Sąd Najwyższy podjął uchwałę następującej treści:
„Odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego; nie jest ona uzależniona od niemożności korzystania przez poszkodowanego z komunikacji zbiorowej.”

Uchwała Sądu Najwyższego w sprawie refundacji pojazdu zastępczego skłania się tak daleko w kierunku rozwiązań prokonsumenckich jak można było oczekiwać. Trudno było spodziewać się automatyzmu w przyznawaniu pojazdu zastępczego, niemniej jednak poglądy niektórych przedstawicieli środowiska naukowego idące w stronę całkowitej negacji zasadności tych roszczeń nie będą już mogły służyć jako wystarczające uzasadnienie oszczędnościowej polityki ubezpieczycieli. Końcowa teza uchwały jednoznacznie neguje zasadność rekomendacji PIU, co powinno skłaniać samorząd ubezpieczycieli do przygotowania nowego stanowiska. Oczywiście wykładnia sądowa nie ma charakteru prawotwórczego, niemniej jednak powstaje dysonans pomiędzy poglądem przyjętym przez Sąd Najwyższy a praktykami rekomendowanymi przez PIU. W tym kontekście warto odnieść się do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, której art. 12 stanowi, że stosowanie kodeksu dobrych praktyk, którego postanowienia są sprzeczne z prawem jest nieuczciwą praktyką rynkową. Otwartym pozostawiam pytanie czy rekomendację można uznać za kodeks dobrych praktyk ograniczający się do jakiegoś wycinka działalności ubezpieczeniowej i czy dokonanie wykładni odmiennej niż Sąd Najwyższy oznacza sprzeczność z prawem, jedno nie budzi wątpliwości – tak rekomendacje, jak i praktyka muszą ulec zmianie.
O możliwych skutkach uchwały można będzie mówić więcej kiedy Sąd Najwyższy przedstawi jej uzasadnienie, jednakże można się spodziewać, że będzie ona mieć także pozytywny wpływ na terminowość postępowania likwidacyjnego, gdyż konsekwencje ekonomiczne opieszałości ubezpieczyciela będą znacznie bardziej dotkliwe – ok. 150 zł dziennie to już nie 13 % odsetek ustawowych w skali roku, o które zresztą nie było tak łatwo.

Publikacje

07.08.2018

Na początku był chaos…, ...

Dziesięciolecie funkcjonowania instytucji zadośćuczynienia z § 4 art. 446 k.c. przypadło n [...]

więcej

11.12.2017

To dopiero początek…, Ba...

To dopiero początek… Ostatnio na rynku ubezpieczeniowym sporo się dzieje. Oczywiście n [...]

więcej

09.01.2017

Kto może najwięcej zapłacić za...

Podwyżki cen ubezpieczeń komunikacyjnych są niedogodnością dla każdego, kto odczuł je jako [...]

więcej

Studium przypadków

Renta po latach...

Dzięki pomocy VOTUM S.A. poszkodowany w wypadku drogowym z 2000 roku otrzymał zaległe świadczenia rentowe od ubezpieczyciela w łącznej wysokości niemal 70 000 zł. Do ...

Więcej

Orzecznictwo

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywil...

Przepis art. 445 § 1 kc nie uzależnia możności dochodzenia zadośćuczynienia od doznania poważnych obrażeń czy też poważnego uszczerbku na zdrowiu. Rodzaj uszkodzeń, ...

Więcej

Akty prawne

Ubezpieczenie społeczne

USTAWA z dnia 30 października 2002 r. o [...]

Działalność ubezpieczeniowa

USTAWA z dnia 22 maja 2003 r. o działaln [...]

Kodeks cywilny

USTAWA z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks [...]


Przejdz na górę strony