02.05.2018

Przedstawiciele PIDiPO uczestnikami seminarium w Senacie RP poświęconemu kancelariom odszkodowawczym...

W dniu 19 kwietnia br. w Senacie RP odbyło się posiedzenie seminaryjne zorganizowane przez senacką Komisję Budżetu i Finansów Publicznych we współpracy z Polską Izbą Ubezpieczeń. Przedmiotem posi [...]

więcej

27.03.2018

Sąd Najwyższy potwierdza prawo do zadośćuczynienia dla rodzin najciężej poszkodowanych...

W dniu dzisiejszym Sąd Najwyższy w składzie 7 sędziów podjął uchwałę w przedmiocie wniosku Rzecznika Finansowego, który  zwrócił się do Sądu z pytaniem: „Czy w razie poważnego uszkodzenia ciała l [...]

więcej

19.03.2018

Zaproszenie na konferencję „Rekompensata za utratę zdrowia i życia – praktyczne aspekty dochodzenia roszczeń”...

Informujemy, że w dniu 19.04.2018 r. w Warszawie odbędzie się organizowana przez Rzecznika Finansowego i Rzecznika Praw Pacjenta we współpracy z Fundacją Edukacji Ubezpieczeniowej konferencja zat [...]

więcej

Baza wiedzy Przystąp do Izby

Walka o zniesienie przyczynienia i adekwatne odszkodowanie

W 2010 r. miało miejsce zdarzenie drogowe z udziałem pieszej i samochodu osobowego. Poszkodowana, przechodząc przez oznakowane przejście dla pieszych, została potrącona przez samochód osobowy. Skutkiem wypadku było doznanie przez kobietę poważnych obrażeń ciała, powodujących długotrwały rozstrój zdrowia. Poszkodowana doznała m.in. złamania wyrostka poprzecznego kręgu L5, złamania gałęzi górnej i dolnej prawej kości łonowej, złamania części bocznej kości krzyżowej prawej, skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa oraz pourazowego zespołu bólowego okolicy lędźwiowo – krzyżowej. Poszkodowana kilkukrotnie była hospitalizowana, poddawana szeregowi specjalistycznych badań oraz rehabilitacji, która miała przywrócić jej sprawność sprzed wypadku. Niestety wszystkie wysiłki włożone w powrót do dawnego życia, sprawności i pracy skończyły się niepowodzeniem. Pomimo żmudnego i niejednokrotnie bolesnego leczenia, poszkodowana po wypadku uznana została przez ZUS za osobę całkowicie niezdolną do pracy. Brak możliwości zarobkowania, pracy w wyuczonym zawodzie i utrata szans na poprawę życia były dla kobiety osobistą, życiową tragedią. Nie mogła pogodzić się z faktem, że będąc niezależną, w pełni sprawną osobą, nagle stała się całkowicie zależna od innych.

Poszkodowana z wykształcenia jest pielęgniarką. Ukończyła szkołę medyczną w Kazachstanie, jednakże postanowiła szukać lepszego życia dla siebie, córki i matki właśnie w Polsce. Przez kilka lat starała się o uznanie uzyskanego dyplomu za równorzędny z polskim świadectwem ukończenia szkoły medycznej. Kiedy wreszcie otrzymała zezwolenie na wykonywanie zawodu i rozpoczęła podwyższanie swoich umiejętności i kwalifikacji, uległa wypadkowi i tym samym zmuszona była zakończyć swoją edukację. Jej marzenia po raz kolejny nie ziściły się. Sytuacja życiowa w jakiej się znalazła, a w szczególności powstała niepełnosprawność i związana z tym zależność od innych, znacznie osłabiła jej odporność, powodując jednocześnie zaburzenia emocjonalne.

Powyższe fakty stanowiły podstawę do wystąpienia w imieniu poszkodowanej do ubezpieczyciela sprawcy wypadku. Prowadzeniem postępowania odszkodowawczego zajęła się Kancelaria Codex  z Rzeszowa, która w pierwszej kolejności dokonała zgłoszenia roszczeń odszkodowawczych. Ubezpieczyciel przyjął odpowiedzialność i w toku likwidacji przyznał poszkodowanej kwotę 30.866,00 zł, na które składało się 28.000,00 zł  zadośćuczynienia oraz 2.866,00 odszkodowania za koszty poniesione z tytułu opieki, leczenia i przejazdów. Kolejnym krokiem, na jaki zdecydował się pełnomocnik poszkodowanej, było skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego. W pozwie pełnomocnik domagał się od ubezpieczyciela 350.000,00 zł zadośćuczynienia, 23.780,00 zł skapitalizowanej renty z tytułu opieki i renty bieżącej w wysokości 1.725,00 zł oraz 1.232,00 zł renty z tytułu utraconych możliwości zarobkowania. W odpowiedzi na pozew zakład ubezpieczeń zakwestionował żądania powódki, wskazując na jej przyczynienie się do zaistniałego zdarzenia na poziomie 40 %, oraz wniósł o oddalenie pozwu w całości. Sąd skrupulatnie rozpoznał sprawę, przesłuchał na tę okoliczność świadków powołanych przez stronę powodową, zapoznał się z opiniami biegłych, zarówno lekarzy, jak i specjalistów z dziedziny motoryzacji i rekonstrukcji wypadków.

Uzasadniając wyrok, uwzględnił zakres doznanych przez powódkę obrażeń, procentowy uszczerbek na zdrowiu w wysokości 28 %, jak również rokowania na przyszłość co do powrotu do stanu zdrowia sprzed wypadku. Jednocześnie uznał za zasadny podnoszony przez pozwanego zarzut przyczynienia się poszkodowanej, ale jedynie na poziomie 20 %. Zgodnie z opinią biegłego, poszkodowana podczas wychodzenia zza tyłu autobusu powinna była zachować tzw. „życiową ostrożność”, zatrzymać się i sprawdzić czy będzie mogła bezpiecznie wejść na pas jezdni, po którym poruszał się samochód. Wyrokiem sądu na rzecz poszkodowanej została zasądzona kwota blisko 60.000 zł zadośćuczynienia i odszkodowania, jak również sąd przyznał poszkodowanej rentę.

Publikacje

11.12.2017

To dopiero początek…, Ba...

To dopiero początek… Ostatnio na rynku ubezpieczeniowym sporo się dzieje. Oczywiście n [...]

więcej

09.01.2017

Kto może najwięcej zapłacić za...

Podwyżki cen ubezpieczeń komunikacyjnych są niedogodnością dla każdego, kto odczuł je jako [...]

więcej

26.10.2016

SN: nie tylko śmierć narusza w...

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 sierpnia 2016 roku (sygn. akt II CSK 719/15) w sprawie dot [...]

więcej

Studium przypadków

Dochodzenie świadczeń cywilnoprawny...

Noga pana Andrzeja* została przygnieciona przez wózek na terenie zakładu produkującego materiały budowlane. Chwilę wcześniej poszkodowany omyłkowo otworzył zawór wod ...

Więcej

Orzecznictwo

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywil...

Fakt uniewinnienia kierowcy samochodu, który spowodował wypadek śmiertelny nie ma wpływu na odpowiedzialność samoistnego posiadacza samochodu na zasadzie ryzyka (art ...

Więcej

Akty prawne

Kodeks wykroczeń

USTAWA z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wy [...]

Świadczenia pieniężne

USTAWA z dnia 25 czerwca 1999 r. o świad [...]

Kodeks postępowania karnego

USTAWA z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks p [...]


Przejdz na górę strony