17.12.2019

Rzecznik Finansowy składa wniosek do Sądu Najwyższego w sprawie zadośćuczynienia dla bliskich osób ciężko poszkodowanych...

Rzecznik Finansowy poinformował na swojej stronie internetowej, że wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o podjęcie uchwały w sprawie zadośćuczynienia dla bliskich ciężko poszkodowanego, w zwi [...]

więcej

07.11.2019

Kolejny rok unikalnej ochrony ubezpieczeniowej dla członków PIDiPO...

Na mocy umowy generalnej PIDiPO z Compensa TU S.A. z dniem 1. listopada 2019 r. rozpoczął się kolejny, dziesiąty już rok unikatowej na rynku doradców odszkodowawczych ochrony OC zawodowej. Ubezpi [...]

więcej

17.09.2019

SN o zwrocie kosztów opinii rzeczoznawcy...

Na początku września Sąd Najwyższy podjął uchwałę (sygn. akt III CZP 99/18) w sprawie wniosku Rzecznika Finansowego, który zadał pytanie o pokrywanie kosztów prywatnej ekspertyzy rzeczoznawcy w r [...]

więcej

Baza wiedzy Przystąp do Izby

Walka o zniesienie przyczynienia i adekwatne odszkodowanie

W 2010 r. miało miejsce zdarzenie drogowe z udziałem pieszej i samochodu osobowego. Poszkodowana, przechodząc przez oznakowane przejście dla pieszych, została potrącona przez samochód osobowy. Skutkiem wypadku było doznanie przez kobietę poważnych obrażeń ciała, powodujących długotrwały rozstrój zdrowia. Poszkodowana doznała m.in. złamania wyrostka poprzecznego kręgu L5, złamania gałęzi górnej i dolnej prawej kości łonowej, złamania części bocznej kości krzyżowej prawej, skręcenia odcinka szyjnego kręgosłupa oraz pourazowego zespołu bólowego okolicy lędźwiowo – krzyżowej. Poszkodowana kilkukrotnie była hospitalizowana, poddawana szeregowi specjalistycznych badań oraz rehabilitacji, która miała przywrócić jej sprawność sprzed wypadku. Niestety wszystkie wysiłki włożone w powrót do dawnego życia, sprawności i pracy skończyły się niepowodzeniem. Pomimo żmudnego i niejednokrotnie bolesnego leczenia, poszkodowana po wypadku uznana została przez ZUS za osobę całkowicie niezdolną do pracy. Brak możliwości zarobkowania, pracy w wyuczonym zawodzie i utrata szans na poprawę życia były dla kobiety osobistą, życiową tragedią. Nie mogła pogodzić się z faktem, że będąc niezależną, w pełni sprawną osobą, nagle stała się całkowicie zależna od innych.

Poszkodowana z wykształcenia jest pielęgniarką. Ukończyła szkołę medyczną w Kazachstanie, jednakże postanowiła szukać lepszego życia dla siebie, córki i matki właśnie w Polsce. Przez kilka lat starała się o uznanie uzyskanego dyplomu za równorzędny z polskim świadectwem ukończenia szkoły medycznej. Kiedy wreszcie otrzymała zezwolenie na wykonywanie zawodu i rozpoczęła podwyższanie swoich umiejętności i kwalifikacji, uległa wypadkowi i tym samym zmuszona była zakończyć swoją edukację. Jej marzenia po raz kolejny nie ziściły się. Sytuacja życiowa w jakiej się znalazła, a w szczególności powstała niepełnosprawność i związana z tym zależność od innych, znacznie osłabiła jej odporność, powodując jednocześnie zaburzenia emocjonalne.

Powyższe fakty stanowiły podstawę do wystąpienia w imieniu poszkodowanej do ubezpieczyciela sprawcy wypadku. Prowadzeniem postępowania odszkodowawczego zajęła się Kancelaria Codex  z Rzeszowa, która w pierwszej kolejności dokonała zgłoszenia roszczeń odszkodowawczych. Ubezpieczyciel przyjął odpowiedzialność i w toku likwidacji przyznał poszkodowanej kwotę 30.866,00 zł, na które składało się 28.000,00 zł  zadośćuczynienia oraz 2.866,00 odszkodowania za koszty poniesione z tytułu opieki, leczenia i przejazdów. Kolejnym krokiem, na jaki zdecydował się pełnomocnik poszkodowanej, było skierowanie sprawy na drogę postępowania sądowego. W pozwie pełnomocnik domagał się od ubezpieczyciela 350.000,00 zł zadośćuczynienia, 23.780,00 zł skapitalizowanej renty z tytułu opieki i renty bieżącej w wysokości 1.725,00 zł oraz 1.232,00 zł renty z tytułu utraconych możliwości zarobkowania. W odpowiedzi na pozew zakład ubezpieczeń zakwestionował żądania powódki, wskazując na jej przyczynienie się do zaistniałego zdarzenia na poziomie 40 %, oraz wniósł o oddalenie pozwu w całości. Sąd skrupulatnie rozpoznał sprawę, przesłuchał na tę okoliczność świadków powołanych przez stronę powodową, zapoznał się z opiniami biegłych, zarówno lekarzy, jak i specjalistów z dziedziny motoryzacji i rekonstrukcji wypadków.

Uzasadniając wyrok, uwzględnił zakres doznanych przez powódkę obrażeń, procentowy uszczerbek na zdrowiu w wysokości 28 %, jak również rokowania na przyszłość co do powrotu do stanu zdrowia sprzed wypadku. Jednocześnie uznał za zasadny podnoszony przez pozwanego zarzut przyczynienia się poszkodowanej, ale jedynie na poziomie 20 %. Zgodnie z opinią biegłego, poszkodowana podczas wychodzenia zza tyłu autobusu powinna była zachować tzw. „życiową ostrożność”, zatrzymać się i sprawdzić czy będzie mogła bezpiecznie wejść na pas jezdni, po którym poruszał się samochód. Wyrokiem sądu na rzecz poszkodowanej została zasądzona kwota blisko 60.000 zł zadośćuczynienia i odszkodowania, jak również sąd przyznał poszkodowanej rentę.

Publikacje

07.08.2018

Na początku był chaos…, ...

Dziesięciolecie funkcjonowania instytucji zadośćuczynienia z § 4 art. 446 k.c. przypadło n [...]

więcej

11.12.2017

To dopiero początek…, Ba...

To dopiero początek… Ostatnio na rynku ubezpieczeniowym sporo się dzieje. Oczywiście n [...]

więcej

09.01.2017

Kto może najwięcej zapłacić za...

Podwyżki cen ubezpieczeń komunikacyjnych są niedogodnością dla każdego, kto odczuł je jako [...]

więcej

Studium przypadków

Świadczenia dla rodziny osoby zmarł...

Kierujący pojazdem marki Mercedes, w trakcie wyprzedzania autobusu zjechał na przeciwny pas ruchu, gdzie zderzył się z prawidłowo poruszającym się samochodem osobowy ...

Więcej

Orzecznictwo

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywil...

Osoba, która wiedząc, że kierowca znajduje się pod wpływem alkoholu, nakłania tego kierowcę do odbycia jazdy samochodem i jazdę tę razem z nim odbywa, godzi się z ew ...

Więcej

Akty prawne

Emerytury i renty

USTAWA z dnia 17 grudnia 1998 r. o emery [...]

Kodeks postępowania cywilnego

USTAWA z dnia 17 listopada 1964 r. KODEK [...]

Kodeks wykroczeń

USTAWA z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wy [...]


Przejdz na górę strony