14.02.2019

Kontrowersje wokół projektu ustawy o świadczeniu usług odszkodowawczych – przerwane pierwsze czytanie...

W dniu 13.02 br. odbyło się posiedzenie Sejmowej Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, podczas którego rozpoczęło się pierwsze czytanie senackiego projektu ustawy o świadczeniu usług w zakres [...]

więcej

06.02.2019

Tygodnik „Polityka” o projekcie ustawy w sprawie świadczenia usług odszkodowawczych...

W tygodniku „Polityka” nr 6 (3197), 6.02 – 12.02.2019 w publikacji Joanny Solskiej „Poszkodowani odszkodowaniem” można przeczytać o projekcie ustawy o świadczeniu usług w zakresie dochodzenia ros [...]

więcej

15.01.2019

PIDiPO przedstawia uwagi do opinii BAS w sprawie petycji...

Polska Izba Doradców i Pośredników Odszkodowawczych przekazała w dniu dzisiejszym uwagi dotyczące opinii Biura Analiz Sejmowych w sprawie petycji złożonej przez naszą organizację obejmującej sena [...]

więcej

Baza wiedzy Przystąp do Izby

Orzecznictwa

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 1992 r., I ACr 429/92

Generalny postulat sprawiedliwości, który głosi, że sytuacje podobne należy podobnie traktować. Przy określaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego postulat ten jest spełniony, jeśli – przy uwzględnieniu swobody sądu I instancji związanej z oceną zindywidualizowanej sytuacji poszkodowanego – przyznana suma pieniężna nie pozostaje w znacznej dysproporcji do sum pieniężnych przyznawanych w podobnej sytuacji innym poszkodowanym.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 1992 r., I ACr 429/92

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna i Administracyjna z dnia 22 kwietnia 1985 r., II CR 94/85

Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość.

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna i Administracyjna z dnia 22 kwietnia 1985 r., II CR 94/85

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 kwietnia 1991 r., I ACr 53/91

Porównywanie zadośćuczynienia do średniego wynagrodzenia może niewątpliwie stanowić pewne pomocnicze kryterium oceny wysokości zadośćuczynienia, nie może ono jednak stanowić wyłącznego miernika jego wartości i nie może być stosowane mechanicznie.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 kwietnia 1991 r., I ACr 53/91

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/2003

Powołanie się przez sąd przy ustalaniu zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na potrzebę utrzymania wysokości zadośćuczynienia w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, nie może prowadzić do podważenia kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia.

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/2003

Publikacje

07.08.2018

Na początku był chaos…, ...

Dziesięciolecie funkcjonowania instytucji zadośćuczynienia z § 4 art. 446 k.c. przypadło n [...]

więcej

11.12.2017

To dopiero początek…, Ba...

To dopiero początek… Ostatnio na rynku ubezpieczeniowym sporo się dzieje. Oczywiście n [...]

więcej

09.01.2017

Kto może najwięcej zapłacić za...

Podwyżki cen ubezpieczeń komunikacyjnych są niedogodnością dla każdego, kto odczuł je jako [...]

więcej

Studium przypadków

2,4 mln zł odszkodowania za wypadek...

Sąd Apelacyjny w Katowicach prawomocnymi wyrokami z dnia 7 maja 2013 r. oraz z dnia 11.06.2014 r., przyznał na rzecz poszkodowanej rodziny odszkodowanie w łącznej wy ...

Więcej

Orzecznictwo

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywil...

Wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorstwa z uwagi na przewidzianą w art. 435 kc wyłączną winę osoby trzeciej wymaga identyfikacji tej osoby. Bez takiej bowiem ...

Więcej

Akty prawne

Ubezpieczenie społeczne

USTAWA z dnia 30 października 2002 r. o [...]

Działalność ubezpieczeniowa

USTAWA z dnia 22 maja 2003 r. o działaln [...]

Świadczenia pieniężne

USTAWA z dnia 25 czerwca 1999 r. o świad [...]


Przejdz na górę strony