18.10.2018

PIDiPO występuje do Prezydenta RP w sprawie projektu ustawy dotyczącej branży odszkodowawczej...

Polska Izba Doradców i Pośredników Odszkodowawczych skierowała do Prezydenta RP, Pana Andrzeja Dudy, pismo w sprawie procedowanego obecnie w Senacie projektu ustawy dotyczącej świadczenia usług o [...]

więcej

17.10.2018

PIDiPO przekazała uwagi do poprawek zgłoszonych na posiedzeniu Senackich Komisji...

W dniu dzisiejszym Izba przekazała do Senatu RP stanowisko w przedmiocie poprawek zgłoszonych do projektu ustawy o świadczeniu usług w zakresie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych na posiedzeni [...]

więcej

16.10.2018

PIDiPO interweniuje w sprawie kolejnych wypowiedzi Prezesa PIU...

Polska Izba Doradców i Pośredników Odszkodowawczych w związku z kolejnymi wypowiedziami Prezesa Polskiej Izby Ubezpieczeń, Pana Jana Grzegorza Prądzyńskiego, dotyczącymi regulacji branży doradztw [...]

więcej

Baza wiedzy Przystąp do Izby

Orzecznictwa

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 1992 r., I ACr 429/92

Generalny postulat sprawiedliwości, który głosi, że sytuacje podobne należy podobnie traktować. Przy określaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego postulat ten jest spełniony, jeśli – przy uwzględnieniu swobody sądu I instancji związanej z oceną zindywidualizowanej sytuacji poszkodowanego – przyznana suma pieniężna nie pozostaje w znacznej dysproporcji do sum pieniężnych przyznawanych w podobnej sytuacji innym poszkodowanym.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 grudnia 1992 r., I ACr 429/92

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna i Administracyjna z dnia 22 kwietnia 1985 r., II CR 94/85

Zadośćuczynienie ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać jakąś ekonomicznie odczuwalną wartość.

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna i Administracyjna z dnia 22 kwietnia 1985 r., II CR 94/85

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 kwietnia 1991 r., I ACr 53/91

Porównywanie zadośćuczynienia do średniego wynagrodzenia może niewątpliwie stanowić pewne pomocnicze kryterium oceny wysokości zadośćuczynienia, nie może ono jednak stanowić wyłącznego miernika jego wartości i nie może być stosowane mechanicznie.

Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 kwietnia 1991 r., I ACr 53/91

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/2003

Powołanie się przez sąd przy ustalaniu zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę na potrzebę utrzymania wysokości zadośćuczynienia w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa, nie może prowadzić do podważenia kompensacyjnej funkcji zadośćuczynienia.

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 30 stycznia 2004 r., I CK 131/2003

Publikacje

07.08.2018

Na początku był chaos…, ...

Dziesięciolecie funkcjonowania instytucji zadośćuczynienia z § 4 art. 446 k.c. przypadło n [...]

więcej

11.12.2017

To dopiero początek…, Ba...

To dopiero początek… Ostatnio na rynku ubezpieczeniowym sporo się dzieje. Oczywiście n [...]

więcej

09.01.2017

Kto może najwięcej zapłacić za...

Podwyżki cen ubezpieczeń komunikacyjnych są niedogodnością dla każdego, kto odczuł je jako [...]

więcej

Studium przypadków

Ponad 100 tys. zł odszkodowania dwa...

Żniwa w 2014 r. na długo pozostaną w pamięci Pana Waldemara*. Podczas prac polowych, sąsiad mężczyzny zauważył ogień na gruntach należących do Pana Waldemara. Z uwag ...

Więcej

Orzecznictwo

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Pracy...

W świetle art. 446 § 3 kc - podobnie jak i w świetle art. 166 kz - konkretyzacja tego, kto jest w danym wypadku najbliższym członkiem rodziny, należy do sądu orzekaj ...

Więcej

Akty prawne

Zmiana ustawy kodeks cywilny

USTAWA z dnia 16 lutego 2007 r. o zmiani [...]

Świadczenia pieniężne

USTAWA z dnia 25 czerwca 1999 r. o świad [...]

Zmiana ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych

Tekst ustawy ustalony ostatecznie po roz [...]


Przejdz na górę strony