07.11.2019

Kolejny rok unikalnej ochrony ubezpieczeniowej dla członków PIDiPO...

Na mocy umowy generalnej PIDiPO z Compensa TU S.A. z dniem 1. listopada 2019 r. rozpoczął się kolejny, dziesiąty już rok unikatowej na rynku doradców odszkodowawczych ochrony OC zawodowej. Ubezpi [...]

więcej

17.09.2019

SN o zwrocie kosztów opinii rzeczoznawcy...

Na początku września Sąd Najwyższy podjął uchwałę (sygn. akt III CZP 99/18) w sprawie wniosku Rzecznika Finansowego, który zadał pytanie o pokrywanie kosztów prywatnej ekspertyzy rzeczoznawcy w r [...]

więcej

24.06.2019

Rząd zajmuje stanowisko w sprawie projektu ustawy dotyczącego dochodzenia roszczeń odszkodowawczych...

Na stronie internetowej Sejmu RP dostępne jest stanowisko Rządu wobec senackiego projektu ustawy o świadczeniu usług w zakresie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych wynikających z czynu niedozwo [...]

więcej

Baza wiedzy Przystąp do Izby

Orzecznictwa

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 5 czerwca 1974 r., II CR 178/74

Fakt uniewinnienia kierowcy samochodu, który spowodował wypadek śmiertelny nie ma wpływu na odpowiedzialność samoistnego posiadacza samochodu na zasadzie ryzyka (art. 436 § 1 kc w zw. z art. 435 § 1 kc), a tym samym i na odpowiedzialność pozwanego Państwowego Zakładu Ubezpieczeń z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej.

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 5 czerwca 1974 r., II CR 178/74

Uchwała Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 2 stycznia 1976 r., III CZP 79/75

Ruch pojazdu mechanicznego jest niebezpieczny, w szczególności w tym znaczeniu, że szkody wyrządzone przez ten ruch otoczeniu są często nie zawinione. Toteż art. 436 § 1 kc przewiduje zasadę ryzyka jako podstawę odpowiedzialności posiadacza pojazdu mechanicznego.

Uchwała Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 2 stycznia 1976 r., III CZP 79/75

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 30 kwietnia 1962 r., 2 CR 391/61

Ustalenie, że w chwili katastrofy samochodowej kierowca znajdował się w stanie odrętwienia fizycznego i przymglenia świadomości, nie wyłącza jego winy w spowodowaniu wypadku, jeżeli zawinione zachowanie się kierowcy polega na kontynuowaniu jazdy w stanie wyczerpania, które istniało już przed stanem odrętwienia, normalny zaś związek przyczynowy między zawinionym zachowaniem się kierowcy a katastrofą jest oczywisty i nie ulega przerwie wskutek późniejszego stanu odrętwienia.

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 30 kwietnia 1962 r., 2 CR 391/61

Uchwała Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 26 listopada 1969 r. III CZP 79/69

Nieznany sprawca zaboru cudzego samochodu nie jest osobą trzecią w rozumieniu art. 435 § 1 kc (w związku z art. 436 kc) lecz posiadaczem tego samochodu.

Uchwała Sądu Najwyższego – Izba Cywilna z dnia 26 listopada 1969 r. III CZP 79/69

Publikacje

07.08.2018

Na początku był chaos…, ...

Dziesięciolecie funkcjonowania instytucji zadośćuczynienia z § 4 art. 446 k.c. przypadło n [...]

więcej

11.12.2017

To dopiero początek…, Ba...

To dopiero początek… Ostatnio na rynku ubezpieczeniowym sporo się dzieje. Oczywiście n [...]

więcej

09.01.2017

Kto może najwięcej zapłacić za...

Podwyżki cen ubezpieczeń komunikacyjnych są niedogodnością dla każdego, kto odczuł je jako [...]

więcej

Studium przypadków

Roszczenia nie dochodzone przez 12 ...

W dniu 20-08-1997 r. doszło do wypadku, w którym kierująca pojazdem marki Fiat 126p nie zachowała należytej ostrożności i doprowadziła do zderzenia z pojazdem marki ...

Więcej

Orzecznictwo

Wyrok Sądu Najwyższego – Izba Cywil...

Zderzeniem się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody (art. 436 § 2 kc) jest ich zetknięcie się, gdy pozostają wobec siebie w ruchu w r ...

Więcej

Akty prawne

Działalność ubezpieczeniowa

USTAWA z dnia 22 maja 2003 r. o działaln [...]

Kodeks cywilny

USTAWA z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks [...]

Zmiana ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych

Tekst ustawy ustalony ostatecznie po roz [...]


Przejdz na górę strony